Een inspirerend verslag over het AKC Kamp in Giethoorn

Door Maaike Tuinman

Zaterdag 19 juli 2025 begon het avontuur. Het was 2 uur rijden naar Giethoorn, maar dat vond ik niet erg. Ik had 3 tassen mee en nog de nieuwe rugzak van mijn moeder, een slaapzak en kleren voor elk weertype, en natuurlijk mijn boek, want mobiele telefoons mochten niet mee. Het kamp thema was “bouwen”.

We vertrokken met een groep jongeren en leiding naar het schiereiland, waar het gebouw “Samen 1” staat.

We gingen met de punter-boten die je voortbeweegt met een lange prikstok. Ik kende maar 1 kind en de leiding van vorig jaar. Op de eerste dag gingen we zwemmen in het Wiede (waterplas) na het corvee. Maar ik had dus afwas dienst op de eerste dag.  We konden heel laat pas zwemmen, maar toen we eindelijk konden zwemmen hadden we nog 5 minuten over. Ik weet nog steeds niet hoe, maar in die 5 minuutjes ben ik mijn zwembril kwijt geraakt en ik kon hem dus niet meer vinden. Ik leende even een zwembril van Nora om te zoeken, maar ik kon hem nog steeds niet vinden. We moesten het water uit omdat we aan moesten kleden voordat we gingen knutselen en toen we klaar waren met het knutselen, gingen we avond gymnastiek doen en daarna gingen we onze pyjama’s aan doen en naar beneden voor het avond ritueel. Toen we dat gedaan hadden, gingen we tandenpoetsen en naar boven voor het verhaaltje en een het lied en na het lied gaven ze avond kusjes, knuffels, of een box.

Zondag werd ik om 7:30 wakker en gingen we ons klaarmaken voor de dag en gingen we naar beneden voor het ontbijt. Voor het ontbijt deden we net als altijd ochtend gymnastiek en daarna konden we eindelijk ontbijten en lupa’s maken (lupa=lunchpakket) en na het eten gingen we corvee doen en onze zeiltassen inpakken om te zeilen. Na het zeilen gingen we lunchen en na de lunch hadden we even rust-uurtje en na het rust-uurtje gingen we een spel doen en zwemmen. Na het zwemmen ging ik me weer omkleden, maar toen hoorde ik opeens m’n naam dus ik rende naar beneden en Nora had mijn duikbril gevonden. Ergens in het midden tussen Bikini eiland en Samen 1. Daar was ik echt heel blij mee en toen iedereen omgekleed was gingen we eindelijk eten. Na het eten hadden we natuurlijk corvee en daarna deden we nog avond gymnastiek en deden we pyjama’s aan en gingen we weer naar beneden voor het avond ritueel en na het avond ritueel gingen we tanden poetsen en verzamelen in de meiden kamer voor het verhaaltje en het lied en na het lied gaven ze ons avond kusjes, knuffels of een box.

Maandag werd ik om 7:45 wakker en ik moest opschieten omdat we 8:00 al beneden moesten zijn voor het ontbijt. Net als altijd deden we ochtend gymnastiek en daarna konden we eindelijk ontbijten en na het ontbijt gingen we lekker zeilen……. Dacht ik, want ik weet niet hoe, maar die wind heeft mijn optimist omver gekregen. Gelukkig was het in het het Wiede, waar het niet zo diep is. Ik kon daar gewoon staan, maar ik had mama’s nieuwe rugzak mee en die was dus helaas in het water gevallen. Er zat dus heel veel water in mijn boot en ik was het dichtste bij Bikini eiland dus voer ik naar Bikini eiland. Ik ging hozen met de bovenkant van mijn dopper drinkfles. Even later haalde de leiding mij op met de motorboot en gingen we weer terug naar Samen 1.

Lekker lunchen en na de lunch hadden we weer een lekker rust-uurtje. Na het rust uurtje deden we een paar spellen en daarna hadden we lekker vrije tijd.

Na het avond eten hadden we weer corvee en na het corvee deden we weer avond gymnastiek en deden we pyjama’s aan en gingen we weer naar beneden voor het avond ritueel en na het avond ritueel gingen we tanden poetsen en weer naar de meiden kamer voor het verhaaltje en het lied en na het lied gaven ze ons net als alle andere avonden, avond kusjes, knuffel of een box.

Dinsdag werd ik wakker om 7:00 omdat ik theedienst had. De leiding was nog aan het slapen. We moesten thee maken voor de kinderen en thee, fruit en beschuit voor de leiding. Bij de ochtendopening kregen we een kort moment van stilte en een overdenking.

Die dag deden we kennismakingsspellen, en ik raakte aan de praat met Alja en Renske. We bleken dezelfde humor te hebben – het klikte meteen.

Woensdag stond in het teken van bezinning. We gingen in kleine groepjes en spraken over thema’s als vertrouwen, keuzes maken en het geloof. Iemand deelde een persoonlijk verhaal, en het raakte me diep. Later schreef ik erover in mijn dagboek. Ik voelde me voor het eerst écht gezien in wat ik dacht en voelde.

Donderdag regende het de hele dag. Maar het maakte niks uit. We speelden spelletjes, zongen liedjes bij de piano en dronken warme chocolademelk. In de avond gingen we in gesprek over wat geloven vandaag de dag voor jongeren betekent. Niet alles was makkelijk, en er waren veel meningen, maar iedereen luisterde naar elkaar. Dat vond ik bijzonder.

Vrijdag gingen we met z’n allen zingen in een kring, midden in de natuur. De zon brak door de wolken, precies toen we “Licht dat ons aanstoot in de morgen” zongen. Kippenvel. We eindigden met stilte. Alleen het ruisen van de bladeren en een paar vogels. Die stilte voelde als vrede.

Tijdens de bonte avond deed iedereen iets: een liedje, een sketch, een gedicht. Ik durfde een stukje voor te lezen uit mijn dagboek. Mijn handen trilden, maar toen ik klaar was, klapten ze allemaal. Niet omdat het zo knap was, maar omdat het oprecht was. Ik voelde me gedragen.

Zaterdag namen we afscheid. De laatste ochtendviering was eenvoudig maar intens. Kaarsjes, een gebed, en een zegen voor de terugweg. Ik huilde een beetje, stiekem. Niet van verdriet, maar van dankbaarheid.

Die week heeft iets in mij veranderd. Ik heb vrienden gemaakt, gelachen, nagedacht, geloof gedeeld, en stilgestaan. Het was niet zomaar een kamp. Het was een plek waar ik mocht zijn wie ik ben – met alles wat ik meedraag. En dat neem ik mee, naar huis en verder.

Maaike E. Tuinman