Een terugblik van een gezellige en zonnige Buitendag!

Zoals ieder jaar staat de eerste zondag in september in het teken van de Buitendag!

Een dag die begint met het bewonderen van de prachtige zelfgebakken taarten en cakes. Daar starten we mee: met het proeven van al dat heerlijks met koffie, thee en limonade.

Eigenlijk is het een dag om vooral te blijven genieten van de prachtige plek van het broederschapshuis ‘Dopersduin’ en om gewoon op een andere manier elkaar te ontmoeten; ja, jong en ouder. Het is een cadeautje zo’n dag.

Zo ook deze Buitendag van zondag 7 september jl.

Velen namen hun zelfgemaakte baksel mee; heerlijk! En ook de zon begroette ons op Dopersduin met warmte en licht. We draaiden ons er als zonnebloemen naar toe; ook naar al het goede en de gezelligheid. Het was dan een dag om ook stil te staan bij al dat goede dat ons tegemoetkomt.  

We stonden er bewust bij stil, bij die zegeningen,

maar ook bij het verdriet en die situaties waarin we ons machteloos voelen of gebroken, de weerbarstigheid en de wonden ervaren.

En tot slot deelden we ook de verhalen gevuld met kracht, verandering, waarin een weg verder oplichtte vanuit de gebrokenheid.  

Drie dimensies  (‘zegeningen’, ‘weerbarstigheid’ en ‘transformatie’) beschreven door theologe Dorothee Sölle (1929-2003) als dimensies voor een pelgrimage van geloof. Drie dimensies die centraal hebben gestaan bij het gaan van de oecumenische pelgrimage van gerechtigheid en vrede vanuit de Wereldraad van Kerken.

We gingen ermee aan de slag; in de ochtend met de zegeningen en gebrokenheid om ons heen; in de middag met de veranderdingen ten goede gevuld met verwondering en veerkracht om in beweging te blijven met elkaar om heelheid, of zicht op dat samenzijn om vrede en recht. Alsof we als zonnebloemen ons ernaar toe draaiden, naar de verwondering en veerkracht?

Om te koesteren en bewust te worden dat niet de verlamming het laatste woord heeft, maar verwondering en veerkracht ook blijven kloppen. En we schreven erover op gele bladeren om ze vervolgens bij elkaar te leggen; die verwondering. Het werd als een zonnebloem met in het midden een licht, of dat licht dat we steeds opnieuw in ons midden meenemen.

De kinderen verrasten ons met prachtige tekeningen van hun mooiste wereld en hun zijn. En konden zij spelen in een prachtige klimtuin en op de klimduin.

En we ruilden eerdere Buitendag creaties van de ene Vermaning naar de andere. De Buitendag-quilt is het komende jaar te bewonderen in de Vermaning van Krommenie en de Duif die de kinderen vorig jaar maakten in de Vermaning van Zaandam.

We kijken terug op een mooie en gezellige dag van de samenwerkende Doopsgezinde Gemeenten te Zaandam en Krommenie.

Volgend jaar, op de eerste zondag van september, is onze volgende. Welkom!

Tekst: Margarithe Veen